Rust na een lange, hevige dag

Op dit moment spreekt de vice-president, Lenin Moreno, op de televisie. Hij is een rustige, bedachtzame man. Altijd geneigd om de gemoederen te bedaren.
Lenin Moreno wordt onderbroken. We zien de president in zijn maatpak met presidentsband om. Een persconferentie...
Vanuit de gele zaal van zijn paleis bedankt hij de bevolking en het leger. Hij gaat verder over de wet die gisteren is goedgekeurd. Over de lonen, beloningen en compensaties van de politiemensen die de protesten zijn gestart. Dat ze fout zijn geïnformeerd. Hij maakt bekend dat een politieman tijdens de reddingsoperatie overleden is.

Ik hoor geen geweerschoten meer buiten.

Rafael Correa gaat verder met het overlopen van de dag. Hij zegt dat ze op zijn pas geopereerde knie hebben geslaan, dat ze hem daarna hebben verzorgd in het ziekenhuis, maar dat de politiegroep, die hem vasthield, hem zeiden niet te willen laten gaan tot ie de bewuste wet zou hebben teruggetrokken. Hij belooft dat alle slechte elementen van de politie zullen worden gestraft. 'Qué viva la patria. Hasta la victoria siempre.'

Buiten rijdt de vuilniskar voorbij. Anneleen is even wakker geworden en naar haar bed gegaan. Ik volg nu haar voorbeeld...

En vivo: beelden van schietende militairen

Op TV zie je chaotische beelden van schietende militairen in de buurt van het hospitaal waar president Correa verblijft. Er wordt ook traangas afgevuurd. Het is niet duidelijk wat er bezig is, maar het ziet er niet goed uit. Er is blijkbaar veel verwarring. Een actie om de president daar weg te halen?, vraagt de commentaarstem zich af.

De beelden zijn opnieuw van een andere zender. Blijkbaar kan de nationale, publieke televisie niet meer uitzenden omwille van aangebrachte vernielingen. Dat is hetgeen erbij wordt verteld.

Men houdt een interview met iemand die in het ziekenhuis werkt. De verpleegster spreekt over enkele kinderen die temidden van het tumult zijn geboren.

Je ziet veel militairen met wapens en gasmaskers. Nu wordt inderdaad gezegd dat de president naar buiten wordt gehaald. Er valt een militair neer. De televisiecommentator zegt dat de president inderdaad is bevrijd. Ik hoor schoten van de televisie en van buiten. Anneleen is intussen in slaap gevallen.

De president komt toe op de centrale plein in Quito waar het volk op hem wacht. Hij zou een 10-tal uren zijn vastgehouden door politiemensen. Correa spreekt nu. Over vrede, justitie, tranen, verdriet, Ecuadoriaan zijn,... en roept. Het volk reageert. De president zegt dat ie mishandeld werd.

Buiten blijven geweerschoten klinken, of beter: ratelen. Zijn het rubberen kogels? Het lijkt vuurwerk, hetgeen we hier ook zo vaak zien en horen. De president vraagt een moment van stilte voor de militairen en hun familie. Het volk scandeert. De president spreekt toe. Over 'la revolución ciudadana' (de burgerrevolutie) en democratie. Hij dankt voor de steun van de mensen. 'Nooit gaan we onder druk onderhandelen'.

De president blijft vurig speechen.

Ik bel naar Nederlandse vrienden die in de buurt van het hospitaal,waar de president werd vastgehouden, wonen. Meike zegt dat er militaire vrachtwagens, ziekenwagens en auto's met gele vlaggen (van de partij van de president) doorrijden. Er hangt ook een traangaslucht. Schoten blijven klinken.

Op de televisie rondt de president zijn toespraak af. En de nationale hymne wordt ingezet. Iedereen zingt mee. Andere liederen en leuzen volgen.

Zie berichten en beelden van http://www.deredactie.be/

- Algemeen bericht en filmpje

- TV Ploeg filmt bevrijding president

Niet onze eerste noodtoestand

Nu we hier samen voor de televisie zitten en de actualiteit volgen, neem ik de tijd om blogberichtjes te schrijven en met Anneleen te bespreken...
Blijkbaar hebben we al in elk zuiders land waar we woonden, noodtoestanden meegemaakt. Toen Anneleen een jaar in Bolivië woonde, waren de waterrechten de aanleiding. In Gambia werd de noodtoestand uitgeroepen na een voetbalwedstrijd tussen Senegal en Gambia. Alle Senegalezen en winkels die Frans leken, werden toen aangevallen. En toen we enkele jaren geleden in Peru woonden, werd in onze regio Apurimac de noodtoestand uitgeroepen toen er rellen ontstonden omdat de goeverneur gelden naar haar geboortestreek had doorgeschoven.

Collega Ely is erbij

Anneleen werkt al meer dan een jaar samen met juf Ely in een Ecuadoriaanse school. Ze stuurt nu voortdurend sms'jes vanop het centrale plein in het historische centrum van Quito. Ze wil 'zorgen voor de presi', laat ze ons weten. Een andere sms heeft het over het traangas en dat ze er erg last van heeft.

Militairen beschermen publieke televisie

We krijgen nu terug beelden van 'Ecuador Televisión', het openbare televisiestation. De presentatrice zegt dat er veel vernielingen zijn aangebracht aan de apparatuur. Maar met de hulp van de 'fuerzas armadas' (leger) kunnen ze terug aan de slag.

Lees of kijk naar wat onze Vlaamse publieke TV communiceert.

Luchthaven (even) open?

Wij hebben vanuit onze living zicht op de luchthaven. En de hele namiddag was daar niets te zien. Zonet heb ik echter een vliegtuig zien landen.
Op het nieuws liet men weten dat KLM deze morgen niet was kunnen opstijgen. Het vliegtuig zat al vol, klaar om te vertrekken, maar even later moest iedereen uitstappen.

President nog eens aan de lijn (live op tv)

President Correa doet een heel lang verhaal over de actuele situatie, ook over wat de politie op gang bracht. Het is wat de publieke radio net voordien had opgenomen.
Op het einde van het (eenmans)gesprek laat de interviewster weten dat heel veel burgemeesters en andere mensen in het land achter hem staan. En dat zij zelf ook haar burgerplicht doet om de bevolking te informeren. Er worden hartelijke groeten uitgewisseld. De president sluit emotioneel af: 'Wat er ook met mij gebeurt, ik hou van mijn vaderland, mijn familie,...'.
Vervolgens worden enkele mensen opgevoerd die zich uitdrukken ten voordele van de regering.

Wordt het soms niet wat te doorzichtig? Zeker na die vorige televisiescenes. Gelooft de bevolking dit nog? Men moet zich toch iets te hard 'in de goede richting' geduwd voelen? Is de huidige regering en de president iets te ambitieus met het doorduwen van al die belangrijke wetten? Hoe moet dit allemaal lukken in een sfeer van overleg, met die verschillende meningen, als democratie,...? Het lijkt me moeilijk om tegelijk ook nog eens besparingen door te voeren. We vingen eerder al geruchten op dat alle ministeries sterk zullen moeten gaan bezuinigen en veel personeel op straat zetten.