Alle vooroordelen op een rijtje: Ecuadorianen werken niet hard genoeg, zijn niet geïnteresseerd in handel, er bestaat geen onderling vertrouwen, ze nemen geen initiatieven, ze realizeren geen vernieuwingen, ze zijn niet punctueel, ze houden zich niet aan afspraken, ze respecteren geen eigendomsrechten, ze schikken zich niet volgens de wetten, ze volgen de bevelen van de overheden niet,.....' (p 285).
Nu ja, het boekje gaat terug in de tijd. De geschreven bronnen van de zestiende eeuw en lange eeuwen daarna waren vaak van buitenlanders die vaak een eenzijdige blik te kennen gaven. En de auteur beaamt die kijk en wijdt de onderontwikkeling van die laatste 5 eeuwen onder meer aan het conformistisch verhaal van de Katholieke Kerk, het isolement van het land, het paternalisme, de hiërarchisch samenleving, de nationale achterstand, de beperkte imigraties, het zwakke onderwijs, de afwezigheid van wetten en de beperkte buitenlandse invloed. Geregeld komt naar voor dat nieuwe ideeën slechts van buitenaf kunnen komen, hoewel ook de Kerk – die ook van buitenaf kwam - een beperkende invloed zou gehad hebben op het land.
Standbeeld van Fray Jodoco Ricke, Franciscaan uit Mechelen, die met de Spanjaarden in Ecuador terechtkwam. Hij introduceerde er het graan, leert men hier in de scholen.
Al deze negatieve waarden begonnen volgens Hurtado in de tweede helft van de 19de eeuw te veranderen in Guayaquil (kuststad) en in de rest van Ecuador rond de tweede helft van de 20ste eeuw. Er was ook de sterke economische impuls via de verkoop van bananen en – ietsje later – van petroleum.
Het paternalisme ging over in populisme. Politiekers gingen allerlei beloven en zouden ervoor zorgen dat publieke middelen en voordelen aan het keizersvolk werden uitgedeeld. Dit verhinderde dat het volk bewust werd en zelf zijn verantwoordelijkheid nam.
Aan de kust, en speciaal in Guayaquil, was de ondernemersgeest meer actief. In het berggebied werd het sparen vooral belangrijk geacht. In deze laatste streken worden ook meer belastingen betaald dan aan de kust.
De auteur geeft ook enkele voorbeelden van bevolkingsgroepen die andere gedragingen veroonden en die voor het individueel en collectief belang aan de slag gingen. Bijvoorbeeld, de indianen van Otavalo en de mensen uit Cuenca.
Stijn
Bron: 'Las costumbres de los ecuatorianos'. Osvaldo Hurtado. Octava edición. 2009. Editorial Ecuador.
Deze week dinsdag bezoeken Lien en ik de lerarenopleiding van Shell en een 'tweetalige basisschool' (= indianenschool) in de provincie Pastaza. We vertrekken maandag al, de rit duurt immers een 5-tal uren. We passeren Salcedo waar tientallen winkeltjes ijs verkopen, Pelileo is de stad van de jeans, in Baños kan je zoetigheden van suikkerriet kopen en op weg naar Shell zie je langs de weg vele fruitstandjes.
Indiaanse kinderen zijn toch vaak verlegen. Soms moet de juf 'trekken en sleuren'.
De klas is met een houten plaat ingedeeld in twee delen. Aan de rechterkant zitten vier leerjaren, links twee leerjaren. Je hoort het lawaai makkelijk van ander kant. En terwijl de juf aan het lesgeven is, loopt haar zoontje regelmatig binnen om ook aandacht te krijgen.
Als speciale gast ontvang je cadeautjes: fruit en groenten, een suikerrietstam, een schaaltje en halskettingen. Wij hadden gelukkig ook wat bij voor de juffen en de leerlingen.
Enkele jongens van de 'Shuar'-gemeenschap tonen een vredelievende strijddans.
We sluiten af met groepsfoto's. Ook klassiek natuurlijk. Op de foto hieronder zie je in het midden bovenaan: Franklin Castillo, president van de federatie van Ecuadoriaanse pedagogische hogescholen.
Stijn
Competentielijst uittesten met studente die een laatste jaar stage loopt.
Scholen in de rurale gebieden zijn vaak 'unidocentes' of 'pluridocentes', klassen met meerdere graden. Hier voeren kinderen van verschillende leeftijden een dansje op. 
Het hele dorp is erbij. Ook de kinderen van enkele buurtscholen.
De helft van de studenten van de lerarenopleiding in Esmeraldas heeft al kinderen. Sommigen hebben ze mee, anderen laten de grootouders oppassen als ze een jaar een stage-ervaring opdoen.
Dit is spontaan dansen...
Stijn
En Anneleen moet er van rusten...
Bram concentreert zich op zijn dessert alvorens aan te vallen.
We komen toe in ons hotelletje. Arno gaat op het dak zitten.
De kinderen rijden de volgende dag paard.
Onze kamers. 
