Tijdsbesteding Ecuadorianen

De Ecuadoriaan besteedt meer tijd aan de televisie dan aan zijn familie of aan een of andere sport. Dat onthult een nieuwe bevraging 'Uso de Tiempo' (tijdsgebruik), uitgevoerd door het 'Instituto Nacional de Estadística y Censos' (INEC). Volgens de studie kijkt de Ecuadoriaan gemiddeld anderhalf uur per dag televisie, terwijl hij slechts 22 minuten met zijn familie is en 7 minuten sport beoefent. De bevraging bevat meer dan 30 categorieën, met onder meer: dieren, kinderen en zieken verzorgen, werk zoeken, diensten betalen, sociale activiteiten, lessen bijwonen, etc. Bovendien vermeldt het verslag andere belangrijke bezigheden: eten (1 uur, 16 minuten), persoonlijke verzorging (55 minuten), koken (53 minuten) en ontspannen (46 minuten). De minste tijd wordt besteed aan: vrijwilligerswerk, herstellingen aan het huis en aankopen voor het huishouden, met amper 1 minuut. Alarmerend is het gegeven dat mensen ouder dan 40 haast geen sport beoefenen, hier is het resultaat slechts 2, 4 %. De meest actieve groep situeert zich in de leeftijd van 12 tot 16 jaar, met 25, 8 %.

INEC voerde de enquête in juni dit jaar uit. Men verzamelde informatie van 29.696 huishoudens, zowel in rurale als stedelijke zones. In totaal werden 78.745 mensen van ouder dan 12 jaar bevraagd. Volgens Freddy Intriago, functionaris van INEC, heeft de studie een betrouwbaarheid van 95 %. Byron Villacís, directeur van INEC, laat weten dat de resultaten nuttig zijn voor zowel de publieke als de private sector, want ze helpen een efficiënt tijdsgebruik ontwikkelen. Bijvoorbeeld, mannen besteden gemiddeld 34 minuten tijd bij het heen-en weer verkeer naar hun werk terwijl vrouwen daar slechts 17 minuten over doen. Volgens de directeur zou de overheid dus kunnen investeren in een beter vervoerssysteem.

Vertaling van artikel uit El Comercio (www.elcomercio.com). Bron: http://www.inec.gob.ec/.

En op werkbezoek in de 'selva' (jungle)

Deze week dinsdag bezoeken Lien en ik de lerarenopleiding van Shell en een 'tweetalige basisschool' (= indianenschool) in de provincie Pastaza. We vertrekken maandag al, de rit duurt immers een 5-tal uren. We passeren Salcedo waar tientallen winkeltjes ijs verkopen, Pelileo is de stad van de jeans, in Baños kan je zoetigheden van suikkerriet kopen en op weg naar Shell zie je langs de weg vele fruitstandjes.
Als we op dinsdagmorgen op de hogeschool toekomen, staan ons de rector en 3 'docenten - inspecteurs' al op te wachten. Met hen bespreken we het programma van Lien voor de volgende dagen. Ik vertrek dezelfde dag terug naar Quito, Lien blijft tot donderdag. We overlopen verder de lijst competenties die ze heeft uitgewerkt en vergelijken die met de instrumenten die de hogeschool gebruikt. Zeer interessant voor beide partijen.
Daarna verwachten ze ons in een indianenschooltje ('escuela bilingüe') van een 30-tal kinderen, waar Lien en ik elk een les observeren en de zelfevaluatie door de leerkracht laten doen. Als we daarmee klaarzijn, krijgen we enkele dansjes van leerlingen en juffen te zien en worden we uitgenodigd op een heerlijk middagmaal met verse vis in een soort bananenblad.

Ik observeer de les van de stagestudente Norma.

Thema van vandaag: oppervlakte meten. De kinderen mogen zelf uittesten hoe dat gaat. De ene groep ontvangt met de hand geschreven werkblaadjes, terwijl de andere groep les krijgt. Af en toe mag iemand aan het bord.

Indiaanse kinderen zijn toch vaak verlegen. Soms moet de juf 'trekken en sleuren'.

De klas is met een houten plaat ingedeeld in twee delen. Aan de rechterkant zitten vier leerjaren, links twee leerjaren. Je hoort het lawaai makkelijk van ander kant. En terwijl de juf aan het lesgeven is, loopt haar zoontje regelmatig binnen om ook aandacht te krijgen.

En na de klasobservatie zijn enkele dansjes voorzien. Net als in de documentaires...

Als speciale gast ontvang je cadeautjes: fruit en groenten, een suikerrietstam, een schaaltje en halskettingen. Wij hadden gelukkig ook wat bij voor de juffen en de leerlingen.
Enkele jongens van de 'Shuar'-gemeenschap tonen een vredelievende strijddans.
We sluiten af met groepsfoto's. Ook klassiek natuurlijk. Op de foto hieronder zie je in het midden bovenaan: Franklin Castillo, president van de federatie van Ecuadoriaanse pedagogische hogescholen.

Een oudere indianenvrouw komt ook nog aandraven met cadeautjes. Ze vraagt ons adres. Haar zoon is met een Zwitserse getrouwd. Rond haar hals draagt ze een ketting met de tanden van apen.

Stijn

Op het Ministerie van Onderwijs

Sinds begin augustus werk ik elke dinsdag- en donderdagvoormiddag op de 13de verdieping van het Ministerie van Onderwijs. We verzamelen telkens met enkele mensen van het Ministerie en iemand van Unesco om de opstart van de nieuwe 'Nationale Universiteit van Onderwijs' voor te bereiden. Daarvoor hebben we een strategisch plan uitgewerkt, met tal van jobomschrijvingen voor specialisten die moeten deel uitmaken van het coördinatiegroepje. VVOB en Unesco ondersteunen waar nodig. Van ons hebben ze bijvoorbeeld al hulp gevraagd bij het uitwerken van profielen, curricula en een evaluatiemodel van de huidige lerarenopleidingen.
Met dit laatste zijn we nu al in actie geschoten. Het Vlaams-Nederlandse model dient daarbij enigszins ter inspiratie, maar we trachten voorbeelden uit verschillende continenten bij elkaar te krijgen. Verder bereiden we ook een internationaal congres rond het thema lerarenopleiding voor. Er worden daarvoor sprekers verwacht uit de Andes-regio, de Verenigde Staten en... België.

Monserrat Creamer (links) is de coördinatrice van het project 'Nationale Universiteit van Onderwijs'. Diego Rendon (rechts) is Colombiaan en werkt voor Unesco.

Alejandra Gomez is een jonge, alerte dame. Vorige week vrijdag vergezelde ze tijdens een bezoek aan een lerarenopleiding in Chone omdat ze nog niet goed weet hoe die functioneren.

Stijn

Op studiebezoek aan de kust

De voorbije woensdag, donderdag en vrijdag zijn mijn collega Norma, stagiaire Lien en ik naar Esmeraldas en Manabí gereist. Met de auto van het werk hebben we zo'n 1.200 kilometer afgelegd. Over de vele pas aangelegde wegen, maar ook over de talrijke oude kuilenwegen.
Lien Deweer is studente aan de Universiteit Gent, ze loopt tot 17 oktober stage bij VVOB Ecuador. Bedoeling is dat ze instrumenten uitwerkt die de competenties van leerkrachten in kaart brengen. Ze heeft daarvoor een competentielijst die leerkrachten zelf moeten invullen, een observatiefiche voor wat er gebeurt in de klas en een vragenlijst. Tijdens onze bezoeken krijgen we vele commentaren in verband met de bruikbaarheid van de documenten. We testen de observatiefiches in basisscholen van Esmeraldas en bezoeken een 'pedagogische hogeschool' om met de hulp van studenten van het laatste jaar verbeteringen aan te brengen. In Esmeraldas zijn we ook een openhuisdag van een school. Kinderen tonen hun dansjes en er is een tentoonstelling van wat kinderen en ouders van gerecycleerd materiaal maken. Na het officiële gedeelte beginnen kinderen - meisjes en jongens! - spontaan te dansen...

Lien vooraan (links) en Norma achter in de auto (rechts).

Competentielijst uittesten met studente die een laatste jaar stage loopt.

Scholen in de rurale gebieden zijn vaak 'unidocentes' of 'pluridocentes', klassen met meerdere graden. Hier voeren kinderen van verschillende leeftijden een dansje op. Het hele dorp is erbij. Ook de kinderen van enkele buurtscholen.

De helft van de studenten van de lerarenopleiding in Esmeraldas heeft al kinderen. Sommigen hebben ze mee, anderen laten de grootouders oppassen als ze een jaar een stage-ervaring opdoen.

Dit is spontaan dansen...

Stijn

Wij willen walvissen

Een beetje zon, veel zand en zee. Maar wel lekker warm dit weekend aan de kust. En een mooi plekje gevonden in Tonsupa (Esmeraldas) om te overnachten. Het is het laatste weekend vooraleer het nieuwe schooljaar begint in Quito en omstreken. Anneleen en ik profiteren ervan om tijdens een van de laatste dagen van het seizoen de walvissen te zien. Binnenkort trekken die naar het hoge noorden, ongeveer 6.000 kilometer ver. Vaders en moeders met kleine walvisjes die intussen groot genoeg zijn om de lange reis aan te vatten.

Sensationeel. De staart van de walvis komt even boven het water uit.

En Anneleen moet er van rusten...

Stijn

Met Serge en co naar Mindo en Pululahua

In Mindo doen we de 'canopy': via 13 kabels van de ene berg naar de andere zwieren.

Arno als superman.

En snel terug met pick-up om op tijd de bus te halen.

We zien onderweg 'de man die 100 schilderijen per uur schildert'. Hij doet over deze een 3-tal minuten.

Lekker eten in restaurant 'El Crater', met uitzicht op... de krater Pululahua.

Bram concentreert zich op zijn dessert alvorens aan te vallen.
We komen toe in ons hotelletje. Arno gaat op het dak zitten. De kinderen rijden de volgende dag paard.
Onze kamers.

Een gezinnetje op bezoek

Leuk om bezoek te ontvangen in Ecuador. Zeker als ze een tijdje blijven. En zeker als het vrienden 'de siempre' (van altijd) zijn. Serge, Hilde, Arno en Bram waren voor een maand in Ecuador. Ze bezochten de jungle, Galapagos en we deden samen ook enkele kleine uitstappen. Als afronding van hun bezoek hadden we een gesprek met elk van hen.

Gesprek met Hilde en Serge

Stijn: ‘Serge, wat waren de plus- en minpunten van deze reis?’
Serge: ‘De minpunten? Dan moet ik diep nadenken. Heb er geen. Vond alles goed. Ik vond het een geslaagde droomvakantie.’
Stijn: ‘Wat was de droom?’
Serge: ‘De verwachtingen zijn ingelost. Had het me zo voorgesteld. Ook via de informatie die ik had opgezocht. En via voorafgaande gesprekken. Dat dit een gepast land is om met kinderen te reizen. Heb me niet onveilig gevoeld. We hebben wel echt de mooie kanten gezien: Galapagos, de jungle,... We zijn bijvoorbeeld niet naar de arme wijken van Quito gegaan.
Het is ook zo goed meegevallen door jullie steun.'
Hilde: ‘We zouden het nooit alleen hebben gedaan...’
Serge: ‘Hey, jij mag niets zeggen.We hebben een thuisgevoel gehad. Mooi hoe jullie hier wonen. Met dat prachtig uitzicht. En voor mij: het zicht op de luchthaven, de vliegtuigen die landen. Positief is ook dat de Ecuadorianen zo vriendelijk en behulpzaam zijn.’
Hilde: ‘Mag ik iets zeggen?’
Serge: ‘Neen, het is mijn interview! (lacht en gaat verder) Natuurlijk proberen ze geld uit toeristen te slaan. Dat is normaal, dat is economie.
Hilde: ‘Voor mij valt het op dat er niet zo grote verschillen zijn tussen rijk en arm in Peru.’
Serge: ‘Aah, ik vind het juist omgekeerd. Hier is een sterkere middenklasse. Het is natuurlijk anders dan in Europa. Bij ons heb je een supermarkt voor iedereen. Hier lijkt dat minder zo.’
Hilde: ‘Sommige zaken zijn duurder dan bij ons.’
Serge: ‘Ecuador gaat vooruit. Het komt goed met dit land. Ook door de informatisering, internet. Studenten kunnen leren, ook al is hun onderwijs slecht. Er is veel informatie beschikbaar.’
Stijn: ‘Wil je nog iets zeggen?’
Serge: ‘Hela, het is nog niet gedaan. De hele problematiek van de olie en de Indianen... Daar ben ik nog niet van op de hoogte. Zouden ze dat in de doofpot steken? Heb gelezen dat daar foute informatie over verspreid wordt.’
Arno: ‘Papa is zo serieus als hij geïnterviewd wordt.’
Serge: ‘Het is ook serieus. In ieder geval: het is een prachtig land. Het heeft veel te bieden: kust, jungle en andesgebergte. Het toerisme is nog maar pas in volle ontwikkeling.’
Stijn: ‘Volgende vraag voor Hilde?’
Serge: ‘Is mijn antwoord niet goed genoeg dan? Ik denk dat de huidige president populair is. Hij doet het goed. Voordien was er veel chaos. Een toeriste vertelde me dat ze de laatste 5 jaar elk jaar veel zag veranderen.’
Hilde: ‘Alles wordt ook duurder, zegt men.’
Stijn: ‘Wat zou het effect van zo’n reis kunnen zijn op de kinderen?’
Serge: ‘Dat is een vraag voor de moeder.’
Hilde: ‘We hadden de bedoeling om hen een heel andere wereld te laten zien. Interesse wekken voor het andere. Cultureel, geschiedkundig,... En familiaal. Straatkinderen, dat kenden ze niet. Het idee dat het ook best gezellig kan zijn met minder. Had eigenlijk nog wat meer van dat willen doen. Je moet dan wel best Spaans kunnen spreken. Die spontane contacten zijn fijn. Interesse voor uitwisseling. De kennis van talen. De wereld is meer dan Limburg alleen. Hoop dat ze wat meer internationaal worden. Het idee van: onder de kerktoren uit.’
Arno: ‘Mama, jij woont toch dicht bij je moeder, onder de kerktoren.’
Hilde: ‘Ja, maar dat is praktisch, he. Je merkt dat kinderen van hier het ook leuk vinden om buitenlandse kinderen te ontmoeten.’
Stijn: ‘Hebben jullie nog een boodschap voor de bloglezers?’
Serge: ‘Ik wil hen aanraden om te komen. Het is een toegankelijk land.’
Hilde: ‘Je moet voldoende tijd nemen. Het is een vermoeiend land. De hoogte, het tijdsverschil,...’

Gesprek met Arno (13 jaar)

Stijn: 'Is dit je eerste interview?'

Arno: 'Neen, mijn tweede. Met vrienden hebben we elkaar al eens geïnterviewd. Om te spelen. Over hoe we gevoetbald hebben.'

Stijn: 'Zeg eens in 5 woorden wat Ecuador voor jou is.'

Arno: 'Een speciaal en boeiend land.'

Stijn: 'Je zei dat je hier wat langer wilde zijn.'

Arno: 'Ja.'

Stijn: 'Wat zou je dan willen doen?'

Arno: 'Veel. Tubing in Mindo. Vulkanen bezoeken. Zuidelijk Ecuador zien.'

Stijn: 'Zou je als Ecuadoriaan willen geboren geweest zijn?'

Arno: 'Misschien. Bij mijn thuis heb ik alles wat ik nodig heb. Maar hier is het vaak overleven. Sommige kinderen bedelen of moeten verkopen op straat.'

Stijn: 'Ik heb twee eigenschappen over jou geleerd, namelijk: sociaal voelend en goed in oriëntatie. Heb jij ook iets geleerd over Ecuador?'

Arno: 'Dat er verschillende culturen zijn. Mensen gedragen zich anders. In de bus. Die rijdt snel weg. Het stelen. En op straat. Het zebrapad werkt niet. Voetgangers zijn in gevaar.'

Gesprek met Bram (11 jaar)

Stijn: 'Bram, is dit je eerste grote reis?'

Bram: 'Ja.'

Stijn: 'En, vertel er eens wat over!'

Bram: 'Het was fijn en leerrijk.'

Stijn: 'Wat heeft het meeste indruk gemaakt?'

Bram: 'Galapagos en de jungle.'

Stijn: 'En wat heb je in de jungle gezien?'

Bram: 'Veel dieren en veel andere mensen.'

Stijn: 'Wat bedoel je met andere mensen?
Bram: 'Mensen van hier. Stammen. Mensen uit de jungle.'

Stijn: 'Zou je hier kunnen wonen?'

Bram: 'Ik weet het niet.'

Stijn: 'Wat ga je nu over Ecuador vertellen aan je vrienden?'

Bram: '...'

Stijn: 'Ga je erover opscheppen?'

Bram: 'Ja, toch wel een beetje.'

Stijn: 'Wat wil je nog zeggen aan de bloglezers?'

Bram: 'Dat ze ook moeten komen.'

Stijn: 'Bedankt.'