Lerarenopleidingen in het kustgebied

De voorbije week ging ik met enkele collega’s op bezoek bij 3 lerarenopleidingen in het kustgebied. In totaal moeten we toch zowat 1500 kilometer hebben afgelegd. De bezoeken maken deel uit van een plan dat we met het Ministerie van Onderwijs uitwerkten: alle 28 lerarenopleidingen van het land een bezoekje brengen. We observeren er telkens minstens een klas en spreken met studenten, docenten en directieleden. En dat allemaal aan de hand van een vragenlijst en een invulfiche. Leerrijk is het. Als we de lerarenopleidingen zo beter leren kennen, kan het voorstel van de nieuwe Nationale Universiteit voor Onderwijs ook beter op de realiteit worden afgestemd.

De meeste studenten zijn over het algemeen zeer positief over hun opleiding. Het lijkt overdreven. We zochten daar een verklaring voor. Hebben ze niet geleerd om kritisch te zijn? Respecteren ze erg het ‘gezag’? Vinden ze het vreselijk om niet akkoord te gaan met anderen?

Toch zien we zelf een aantal tekorten: de basiscondities zijn er niet om behoorlijk een les te volgen (lawaai, hitte,...), er zijn geen boeken, de les wordt eentonig gegeven, studenten moeten leren herhalen en (voorspelbare) zinnen afmaken in plaats van zelf na te denken, enzovoort.

We zagen ook mooie, beloftevolle initiatieven. En daar waren we ook voor op bezoek. In de lerarenopleiding van Esmeraldas hebben we twee onderwijsprojecten gefilmd. Eentje gaat over het gebruik van een portfolio, het andere over onderzoek doen. We willen van in totaal 10 initiatieven een publicatie met DVD maken.

Toen we in Esmeraldas een grote zaal binnenliepen, moesten alle 120 studenten voor ons rechtstaan en een soort ‘goedendag’ afdreunen. Ocharme. Daarna gebood de docente hen nog een kinderliedje te zingen.

In Esmeraldas zag ik trouwens ook voor het eerst een ‘guardería’ (kinderopvang) die al een 10-tal jaren bestaat. Er worden 65 kinderen van studenten opgevangen. Meer dan de helft van de studenten van de lerarenopleiding in Esmeraldas is al moeder. Heel typisch voor deze streek. Een goed idee dus om de kinderen op te vangen zodat hun jonge moeders kunnen studeren. We kwamen er net op een moment dat ‘moederdag’ werd gevierd...

Donderdag knutsel(voormid)dag in Esmeraldas. Alle eerstejaarsstudenten maken een kleurrijk kaartje voor moederdag.

Iedereen in uniform. Rokje, hakkenschoentjes,...

Na de les pikken de studenten hun kinderen op in het kinderdagverblijf.

Gesprek met docenten in de lerarenopleiding van Montecristi.

Collega's Wim en Maria bevragen studenten

Rector en vicerector van de lerarenopleiding in Chone

Enkele studenten spreken over 'hun' opleiding

Correa wint nog eens

Afgelopen zaterdag 7 mei moesten de Ecuadorianen 'ja' of 'neen' antwoorden op 10 vragen van een referendum. De vragen waren moeilijk te begrijpen, het werd dus eerder een populariteitstest voor president Correa. Blijkbaar krijgt hij toch de meeste ja-stemmers achter zich voor hervormingsplannen in justitie en media, daar kan hij dus mee door. Eerder was er iets fout gelopen met het onderzoeksbureau dat aan de kieslokalen moest gaan peilen. Zij beweerden dat de ja's gemiddeld 20 procent meer haalden dan de neen's. Dat is een grove overschatting. In 11 van de 24 provincies zouden de voorstellen van de regering zelfs weggestemd worden. De definitieve uitslag is minder uitgesproken, maar haalt het van de neen.

Toen we voor het werk naar een lerarenopleiding aan de zee reden, kwamen we de campagne-caravaan tegen. Met de president voorop! Had hem niet meteen herkend toen ie stond te zwaaien, maar op de bovenstaande foto zie je hem heel vooraan in zijn witte hemd op de vrachtwagen.

Mooiste schooltje van Ecuador houdt op te bestaan

Al een drietal jaren geleden waren we van plan om de school van de dochter van onze huiseigenaars te bezoeken, maar dit is uiteindelijk pas voorbije vrijdag gelukt. Het is een privé-school van het type Montessori en ligt op 164 kilometer ten westen van Quito, in de buurt van 'Puerto Quito' op een wat afgelegen, paradijselijke plek. Er wonen ongeveer 40 gezinnen in de omgeving. De meesten leven van landbouw, zoals cacao. Het is het enige kleuterschooltje waar een 20-tal kinderen van de landelijke buurt terecht kunnen. De oprichters van de school hebben er alles aan gedaan om - zonder dat ze er echt voor opgeleid zijn - een zinvol onderwijsproject te maken. En dat merk je aan de inrichting en de voorzieningen voor de kinderen. De ruimtes zijn aan hen aangepast. Het is er netjes. De kinderen vinden tal van stimulerende spelmaterialen en speelhoeken. Je hebt er konijnen en kippen.

De kinderen lijken er erg op hun gemak en spelen zelfstandig of met elkaar. Erg geconcentreerd.

We hoorden dat ze zeer ongelukkig zijn als ze van hun ouders niet naar school mogen komen omdat ze bijvoorbeeld ziek zijn. Begrijpelijk als je het allemaal ziet.

Tot hiertoe ontfermde zich Ximena over het reilen en zeilen van de school, maar ze krijgt het moeilijk voor mekaar dat de school als legaal wordt erkend en het kost toch allemaal handenvol geld. Ze stopt er dus mee en keert in augustus terug naar Quito... Hopelijk kunnen we de achterblijvers helpen met een alternatief. Het is namelijk de bedoeling dat de twee nabijgelegen publieke scholen het iniatief overnemen.

Rijkere mensen die in afgelegen gebieden gaan wonen, nemen soms zelf het initiatief om een school te starten voor hun eigen kinderen en die van de buurt. Er zijn immers heel weinig waardevolle, publieke scholen in rurale buurten. En onderwijs aan huis - zoals in Vlaanderen - mag niet in Ecuador.

De overheid doet er nu alles aan om meer controle uit te oefenen en niet meer private initiatieven toe te laten. Begrijpelijk, want sommige van die scholen groeiden immers uit tot handeltjes met goedkoop winstbejag. Toch zagen we nu met eigen ogen dat er ook interessante en sociaal geïnspireerde iniatieven bestaan. Ximena wil zich voortaan richten op de versterking van een netwerk van gelijkaardige scholen. Misschien kan het initiatief als een proefproject worden erkend door het Ministerie van Onderwijs.

Schoolgebouwen met materialen van de omgeving. Oef, voor een keer niet alleen saaie, betonnen blokken.

Grote, open ruimtes

De eetruimte. Een dak boven je hoofd volstaat tegen de zon en de regen.

Vele spel- en leermaterialen in hout. Goedkoper uit China laten overkomen.

Naar de kapper

Even de school(voormid)dag samen afsluiten...

Als je de ruimte betreedt, laat je je schoenen uit.

Via een schaduwrijk bospad naar boven, naar de straat.

Ouders wachten boven aan de straat hun kinderen op. Een van de kinderen mag mee op de brommer waar al 3 personen op zitten.

Mannen jagen

Anneleen en ik waren voorbije vrijdag bij Ecuadoriaanse kennisen op bezoek. Die wonen in een prachtig junglegebied aan een rivier. De plek lijkt een soort commune. Een vijftal gezinnen wonen er een beetje 'apart together'. Enkele van de mannen houden er een wat vreemde hobby op na: jagen op wild in hun eigen natuurpark...

Het waren eigenlijk de vrouwen die ons vertelden over de vreemde hobby van hun mannen: met pijl en boog schieten op plastieken dieren in hun park. Een trend overgewaaid uit de Verenigde Staten.

Koninginnendag in Ecuador

Vlamingen en Nederlanders gezellig bij elkaar om Koninginnendag te vieren? Ja, dat kan. Dit is natuurlijk Ecuador. En ja: republikeinse Vlamingen en Nederlanders waren ook welkom. Grenzen vervagen in het buitenland...

Het initiatief voor het feest kwam van de Nederlandse school in Quito. Anneleen hielp dus mee organiseren. Speciaal voor de gelegenheid waren er 'koninginnenhapjes', een typisch Belgisch gerecht. Om de koningin smakelijk 'tot u te nemen'...

Het pas geboren kindje van Nederlandse vrienden heeft al een toekomst: voetbalkampioen.

Spelletjes voor de kinderen. Onder meer : 'spijkerpoepen'. De nagel met draad aan je middel in flesopening mikken. Hoe heet dat bij ons?

Het kan altijd nog wat gekker...

Een nieuwe auto

Na vijf jaar zonder auto - 2 jaar in Peru en 3 jaar in Ecuador - hebben we nu toch een auto gekocht.De bovenstaande auto dus niet. Die staat al een paar jaar te roesten in onze straat... Wel de volgende...

Kilometerteller op 43.

En het is echt wel een 'nieuwe' geworden. Als semi-diplomaten heb je immers in Ecuador recht op belastingsvoordeel bij de aanschaf van een nieuwe, geïmporteerde wagen. VVOB is geen NGO, maar een semi-gouvernementele organisatie. Precies een maand geleden ondertekenden we het contract bij Nissan en gisteren reed ik hem uit de garage. Toen we hem een tijd geleden aankochten, stond ie eigenlijk al in de haven van Guayaquil, maar eerst moesten er nog allerlei administratieve obstakels overwonnen worden: een aanvraag bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken, dan bij de Douane waar het een beetje vertraagde omwille van een fout dossiernummer, en tenslotte via de havendouane in Guayaquil om hem op transport naar Quito te krijgen.

Het is nog allemaal relatief snel gegaan. Mijn collega, Evelien, kocht eenzelfde auto een maand eerder, maar wacht er nog altijd op. Een ingewikkeld verhaal, maar niet altijd goed voor het humeur.

In Quito zelf konden we ons steeds behelpen met openbaar vervoer, taxi, te voet en met de fiets. Het is nu vooral om tijdens weekends en vakantieperiodes op plekken te geraken die we tot hiertoe moeilijk of niet konden bereiken.

Start eens een universiteit op

Deze namiddag hadden we voor het eerst een vergadering met de 'consultants' voor de opstart van de 'Universidad Nacional de Educación', de Nationale Universiteit voor Onderwijs. Het is een van de vele opdrachten van VVOB in Ecuador. Omdat dit direct met de lerarenopleidingen te maken heeft, mag ik me daarop werpen. We werken hiervoor samen met het Ministerie van Onderwijs en Unesco. Daarbuiten is een groepje van internationale experten gevormd, met onder meer Roger Standaert uit Vlaanderen. Deze namiddag zaten dus een aantal nieuwe gezichten rond de tafel: twee juridische specialisten die het organigram moeten voorstellen, een directrice van de 'British School' die het filosofische en pedagogische model moet uitwerken, iemand van de 'Universidad Catolica' die het academische luik moet invullen en een man die het centrum voor onderzoek moet uitdenken. Ontbreken nog experten voor de volgende thema's: curricula, de samenwerking met de lerarenopleidingen, ICT en architectuur. Als coördinatiegroep hebben we al globale lijnen uitgezet in verband met wat de nieuwe universiteit moet worden. Een van de meest boeiende activiteiten was het visualiseren van die universiteit. Had enkele bladzijden vol 'gevisualiseerd' en die samen met een aantal foto's doorgespeeld, die vandaag gebruikt werden om alles al wat concreter te kunnen voorstellen. Boeiend om aan de opstart van zo'n ambitieus, gloednieuw project te kunnen meewerken. Tegen eind september wordt het voorstel wereldkundig gemaakt. Ik houd jullie op de hoogte...