3 gesprekjes

1. Anneleen met Afro-meisje

- Meisje: Zou graag een DVD hebben.

- Anneleen: Kan je daarvoor geen geld vragen aan je ouders?

- Meisje: Die hebben geen geld.

- Anneleen: Wat doen je ouders?

- Meisje: Mijn mama let op mij en mijn broertjes en zusjes. En ik weet niet wat mijn papa doet.

2. Stijn met ex-functionaris

- Ex: Ben tegen Correa. Heb er indertijd op gestemd, maar vind hem nu de meest corrupte van allemaal.

- Stijn: Waarom?

- Ex: Als je natelt hoeveel het land verdient aan de verkoop van petroleum. Waar is al dat geld?

- Stijn: Er wordt toch veel geïnvesteerd in wegen, gezondheid en onderwijs.

- Ex: De staat verdient 1 miljoen dollar per dag aan olie. Er verdwijnt veel geld.

- Stijn: Als de verkoop van ruwe olie beter opbrengt, kost de ingevoerde, afgewerkte petroleum ook meer aan Ecuador.

- Ex: Dan moeten ze maar een raffinaderij zetten.

- Stijn: Daar is Ecuador toch mee bezig, met de medewerking van Venezuela, maar blijkbaar is dat niet zo eenvoudig.

3. Stijn met Ecuadoriaanse verkoper

- Verkoper: Ik woon eigenlijk ook in Spanje en verkoop er artesanale producten. Ik ben nu echter meer in Ecuador want het is moeilijk leven in Spanje omwille van de crisis.

- Stijn: Heb je daar een woonst?

- Verkoper: Ja, maar ik verhuur mijn appartement aan een Ecuadoriaan en een Argentijn zodat ik niet moet betalen, maar er wel kan wonen als ik er ben. Alles is zo duur in Europa.

- Stijn: Waar verkoop je?

- Verkoper: Ik koop hier in Ecuador en in Madrid op de markten spullen van alle delen van de wereld. En ik rijd dan doorheen Europa - Spanje, Frankrijk, België, Nederland en Duitsland - om op markten en festiviteiten te verkopen. De mensen betalen de prijs van het ticketje - die is niet te hoog en niet te laag - zonder dat ze gaan onderhandelen zoals hier. Volgend jaar wil ik naar Zweden of Zwitserland. Naar het schijnt kan je daar goed verdienen.

- Stijn: En binnenkort ga je terug naar Spanje?

- Verkoper: Ja, ik moet wel. Want ik moet daar een document regelen zodat ik mijn werkloosheidssteun van 450 euro niet verlies. Dat lukte me niet van hieruit met internet. Ik zal via Venezuela vliegen, dat kost maar 900 dollar en dan kan ik ook voldoende verkoopwaar meenemen.

We verwachten...

... een babytje! Wonderlijk waar!!

Het is uitgerekend voor 14 maart 2012. En als alles goed gaat, wordt het hier in Quito geboren. Hieronder een van de eerste foto's...

Op vakantie in je eigen vaderland? Dat kan.

Natuurlijk gaan wij ook in het buitenland op vakantie. Dit jaar gingen we opnieuw naar België. Dat is niet meteen bij de deur. Wat verder dan 2 kilometer.

Op vakantie naar Vlaanderen. Enfin, ook een weekje Frankrijk. Maar vooral onze 'tour van Vlaanderen' op de fiets was bijzonder aangenaam. Verder moest er ook nog een weekje gewerkt worden...

Lieselot heet ons welkom

Met mijn ouders op stap. Ontbijten in Aken. Wandelen in Alden Biezen. En fietsen naar Herckenrode.

Onze Ecuadoriaanse vrienden Sarah, Tom en Inti komen langs in Bokrijk. Zij wonen nu in Antwerpen en hebben daar een restaurant 'Danku. Eten Vol Leven' (Minderbroedersrui 52) geopend.

Etentjes thuis in Bokrijk en overal. Een beetje naargelang het weer...

Opa Anneleen (Sint-Niklaas) inspecteert de auto nog voor ons vertrek naar Frankrijk.

Onderweg op hotel. Ik maak plaats voor twee zussen samen in bed

Camperen in Frankrijk. Wat kan er zo spannend zijn? De 'koers'...!

Terug in België gaan we zelf 2 weken fietsen. Eerste tussenstop bij Maarten en Lotte in Gent.

Dan bij Omoe in Lendelede. En in het weekend met Barbara en Koen afgesproken in de Westhoek.

Fietsen is plezant. Ook op blote voeten.

Bij Ward (Werchter) in de velden...

Fietsstop tussen de appelen (Haspengouw)

Met Hans en Ingrid aan het Schulensmeer

Terug in Rupelmonde. Met de familie van Anneleen op de foto

De laatste donderdagavond met de vrienden iets gaan drinken in Hasselt. De hemel barst open.

Buurvrouw Nancy ontvangt ons in Quito

Smurfen in België.

En wat is ons deze keer in België opgevallen?

- Het belang van modes en trends (kledij, vespa, smurfen,..) en toch willen weinigen de mode volgen. Wordt gezegd. Ik zag in Breda op het station een koppel van ongeveer 65 jaar

overdreven modisch gekleed als 'backpackers', maar hun stappen waren niet meer zo vlot als de jongeren aan de andere kant van het perron. Een gek zicht. Ah jaa, we komen terug in Quito aan en het loopt hier vol met smurfen. Had dat niet verwacht.

In Ecuador heten ze 'pitufos'. Deze dagen worden ze verkocht op de kruispunten in Quito.

- Het recht van de zwakste. Soms lijken fietsers en voetgangers in Vlaanderen wel erg dominant. Kinderen moeten het recht hebben om lawaai te maken, mensen komen daarvoor op straat. Hier in Ecuador is een auto gewoon sterker, een grote auto nog dominanter. En waarschijnlijk is het nog goed ook dat voetgangers en fietsers (zijn er die?) goed moeten uitkijken. Andere afspraken

daarrond zouden alleen maar slecht aflopen. En kinderen van arme ouders trekken hun plan.

- Natuurrampen zijn niet alleen iets voor exotische, zuiderse landen. Zelfs op enkele kilometers van ons (t)huis vallen bomen om van de storm. Pukkelpop 2011, een nachtmerrie overdag. Maar toch gek: dezelfde dag, die donderdag, bleek dat het ook gestormd, gebliksemd en hard geregend heeft in Quito. Ons internet is er nog altijd niet helemaal van hersteld.

- En jammer, maar waar. We hebben gemerkt dat vele mensen in België met allerlei straffe ziektes te maken krijgen. Dat lijkt hier mee te vallen. En toch: in Ecuador moet de gemiddelde leeftijd ongeveer 75 jaar (= aangepast dankzij reactie) zijn waarop mensen sterven. In België gaat dat naar de 80 jaar.

Op vakantie...

We verlaten dit blognestje een tijdje. Tot 20 augustus zijn we op vakantie in België. Voorlopig dus geen berichtjes. Vele groetjes en een fijne zomer!

Mens-en-aap

'Monos' is het Spaanse woord voor apen. De Peruanen noemen de Ecuadorianen ook wel eens 'monos'. En binnen Ecuador zegt men tegen de mensen van de kust 'monos'. In Misahualli, een dorpje aan de rand van de Amazone, leven een 40-tal apen samen met de mensen. Je vindt ze voornamelijk aan het strand, maar in de latere namiddag tref je ze ook rond het dorpsplein aan. Ze zorgen voor het vertier van de toeristen, maar de lokale inwoners amuseren zich evenzeer met de grollen van de de apen. Ze springen op de tafels van het restaurant, ze klimmen tot aan je hoofd, ze trachten vanalles weg te nemen (mijn fototoestel bijvoorbeeld) en plagen de honden.
Na een bezoek aan een van de lerarenopleidingen, wilde mijn collega, Miriam, even langs Misahualli. De aapjes joegen haar voortdurend op stang.

Gekke bomen, levende bomen?

Ergens in de buurt van Jipijapa (uitgesproken: chiepiechapa), niet zo ver van de kust, zie je rare bomen. Ze hebben menselijke vormen en ze lijken wel omgekeerd gepland te zijn. Met de wortels naar boven. Zijn het verre neven van de 'baobab'-bomen in West-Afrika? De levensbomen. Ben vergeten hoe ze hier echt eten. Je kan ze bewonderen op de foto's hieronder. Als ik ze volgende keer nog eens tegenkom, wil ik eentje aanraken...