Vlaamse stedentocht in wintertijd

Net terug uit Vlaanderen

Niet dat ik terugkom met een grote cultuurshock van mijn verblijf in België. De 3 weken dat ik daar was met mijn Ecuadoriaanse collega's, deden me wel af en toe aan het denken zetten...

Laten we eens ervan uitgaan dat ik na 2,5 jaar in Ecuador, me niet meer zou herinneren hoe het is om in Vlaanderen te wonen. Wat zou me dan opvallen?

- Iedereen is gedisciplineerd. Mooi afspreken, correct doen wat was afgesproken of was gepland.

- De Vlamingen zijn wat koeltjes, niet erg hartelijk. Soms lijken ze wel verlegen. Zorgt de winterse kou ervoor dat hun batterijen leeg geraken?

- Iedereen is heel erg gehaast, moet van de ene naar de andere afspraak. Er is geen tijd voor onvoorziene omstandigheden.

- De mensen zijn groot en slank. En modisch gekleed.

- Alles lijkt zo luxueus en is netjes afgewerkt.

- Het is zo stil in de straten. Geen verkeer in de stadscentra. De auto's zijn rustig, toeteren niet en hebben geen vieze uitlaat. Ze laten je oversteken aan de zebrapaden. Je ziet heel veel fietsers.

- Het is wel heel erg koud in de winter. Het sneeuwt er zelfs. 's Avonds is het vlug donker. Je ziet weinig volk in de straten.

- Men eet heel veel brood. Als je geluk hebt, krijg je 's middags ook soep erbij. Ze eten 's avonds warm. Maar er wordt weinig rijst en ook niet zo heel veel vlees gegeten.

Euh, zijn dit dan foute clichés?

Stijn

Blauwe ogen in Peru

In Tarpurisunchis, de Peruaanse plek waar we enkele jaren werkten, sprak mij op een bepaald moment een nieuwe leerling aan. 'Jij hebt een zwart puntje in je ogen en daarrrond is het blauw. Kan je daar ook door zien?'

Op bezoek bij Tarpurisunchis in Abancay, Peru. Het was alweer meer dan 2 jaar geleden.

Tijdens de week van het allerheiligen waren Anneleen en ik nog eens in Peru. We vlogen van Quito naar Lima en namen dan de bus van 17 uren naar Abancay. Nog eens op bezoek op ons vorige werk: Tarpurisunchis.

Javier en Isabel. We overnachten bij hen thuis, vlakbij de school.

Tarpurisunchis heeft intussen een studio, ze maken succesvolle fimpjes in het Quechua.

Kids van Tarpu

Een voorlopig houten gebouw: de lagere school

Administratief gebouw uit adobe, neergezet met steun uit Vlaanderen.

De kleuterschool, ook met centen uit Vlaanderen gebouwd

Veel baby's geboren sinds we weg zijn bij Tarpu. Onze vrienden Dennis en Livia met hun zoontje Martin Amaru.

Diana, Anneleen en Dina. De twee D's deden nog mee aan de videocursus. Dina is secretaresse geworden van Tarpurisunchis. Diana presenteert soms in de filmpjes van Tarpu.

Elizabeth en broer Christian. Elizabeth is mama geworden op haar 17de. Ze moet nog een half jaar studeren en dan is ze veearts. Christian studeert voor ingenieur.

De vrouw van Ricardo en 3 van haar 7 (klein)kinderen, ze wonen vlakbij Tarpurisunchis

Heerlijke visgerechten in Lima

Met Viviana en haar dochtertje in het 'Waterpark' in Lima

Vrouwen uit Vlaanderen

Hoe komt het toch dat het bijna altijd jonge vrouwen zijn die exotische avonturen moedig en alleen ondernemen? De laatste maanden hebben we geregeld bezoek ontvangen uit Vlaanderen:

- Lien, onze VVOB-stagiaire

- An, nicht van Ans (vrouw van Ruben, broer van Anneleen)

- Kaat, vriendin van Joke (iemand die we nog van in Gambia kennen)

- Ellen, iemand die we van een bouwkamp in Peru kennen

Met Kaat (rechts) en gezinnetje van Els (woont ook in Quito) op een zaterdag gaan zwemmen en picknikken in de vallei.

Met Ellen in Papallakta... Kamperen, warme baden en massage.

Ontbijten op ons terras met An (links), Anneleen en Kaat (rechts)

An links, Lien rechts

Met An naar Guamote, een wat armoedig dorpje in de provincie Chimborazo

Wortelen wassen voor de markt

Tja, wat moet je hierbij nog zeggen?

Stijn

Origineel: verjaardag vieren op afstand

Het was er tot hiertoe nog niet van gekomen. Verslag doen van mijn verjaardagsfeestje, waar ik zelf niet bij was. Op 12 juli was ik immers op vakantie in België. Zag zonet de foto's van het feestje dat mijn collega's in Quito hielden. Leek me leuk om daar een blogartikeltje te maken...

Een verjaardagskaart: 'Gelukkige verjaardag Stinj' (Stijn op zijn Ecuadoriaans)

Iemand moet die kaars uitblazen...

Toasten...!

Stijn

30 jaar Belgische coöperatie in Ecuador

Enkele weken geleden werd '30 jaar Belgische coöperatie' in Ecuador gevierd. We zijn er met een aantal collega's naartoe geweest. Het evenement vond plaats in het culturele centrum van Quito, vlak aan de centrale 'plaza'. Met speechen, een receptie en een fototentoonstelling. Het was een gelegenheid om andere Belgen te zien. En vooral: er was Belgisch bier! Hoegaarden, Leffe (van het vat) en Chimay.

Beetje hoogteverschil, maar sympatiek... Verantwoordelijke Belgische coöperatie en enkele mensen van het Ministerie van Onderwijs.

Stijn