De eerste levenscyclus van een schildpad. Het dier kan 150 jaar worden. Elkaar beminnen op een romantisch strand... Daar kan je als schildpad van omvallen.
Vooraleer we de dierenwereld induiken, stel ik eerst de mensen voor die ons vergezellen op de boot. We leven voor enkele dagen met 4 Japanners (op het einde van de bootreis kan ik nog steeds niet 'smakelijk' zeggen in het Japans), 6 Zwitsers (die zoeken altijd andere landen met bergen op tijdens hun vakantie. Ecuador dus.), 2 Gringas (we doen steeds verrast als Noord-Amerikanen meevallen), en 10 bemanningsleden (!).
In Galapagos vergroei je met je fototoestel. Heb ze niet geteld, maar ik zal wel meer dan 1000 foto's en een 20-tal filmpjes hebben.
Ik smeek om zelf nog eens op de foto te staan. Het is voor mij steeds een moeilijke oefening in het poseren. Kan op dat vlak wat leren van de zeeleeuw.
En dan toch wel de moeite, bijna zo interessant als de dieren: enkele 'locals' op de eerste januari.
De ouders van Anneleen zijn met een dag vertraging toegekomen omwille van de hevige sneeuwval in Europa. We hebben een auto gehuurd en zijn met hen naar de jungle en de voet van de Cotopaxiberg gereden. De week rond nieuwjaar zijn we in Galapagos. Nog net in het jaar van Darwin, 200 jaar na zijn geboorte. Dit is het hoogtepunt van de reis op zeeniveau. We landen met het vliegtuig op 1000 kilometer van het vasteland gelegen eilanden en nemen voor een 5-tal dagen een boot. Eigenlijk is het een catamaran. Ik houd van het bootleven, bezoek de machinekamer en speel voor kapitein. We vieren nieuwjaar op de boot. Anneleen danst met de echte kapitein. Er wordt een pop in vuur gestoken. Die stelt een bemanningslid voor, zijn slechte (en goede) eigenschappen van vorig jaar worden verbrand. En de crew haalt grapjes uit met Anneleen haar bh. Stijn